Międzynarodowa emerytura

Przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego są to pewne reguły, które powodują, że osoby pracujące w kilku krajach kolejno lub równocześnie, uzyskują pozytywne następstwa tych zatrudnień. Zapewniają one równe traktowanie każdego obywatela Unii i dają prawo m.in. do opieki lekarskiej, świadczeń rodzinnych, emerytur czy rent.

Gwarantują tym samym, że świadczenia nabyte w jednym państwie, np. emerytura będą wypłacane także jeśli osoba uprawniona przeniesie się do innego państwa. W związku z powyższym, jeśli obywatel Polski podejmie pracę w państwie Unii Europejskiej, nie traci odprowadzonych dotychczas składek na ubezpieczenie społeczne. Do przyszłej emerytury liczy się staż pracy we wszystkich krajach Unii Europejskiej.

Choć każde państwo ma swój własny system ubezpieczeń emerytalno- rentowych, to oprócz przepisów prawa rodzimego, obowiązują go także postanowienia prawa wspólnotowego. Co ważniejsze, to właśnie one mają pierwszeństwo nad przepisami poszczególnych państw członkowskich. Unijny system koordynacji ma za zadanie porządkowanie relacji pomiędzy przepisami krajowymi.

Praca w kilku państwach UE nie daje jednak gwarancji uzyskania emerytur w każdym z nich. Kraj, w którym ubiegamy się o emeryturę, uwzględni wszystkie okresy składkowe i proporcjonalnie do czasu ich trwania wyliczy część emerytury. Części te złożą się na tzw. „emeryturę łączoną”.

Emerytura z Wielkiej Brytanii

Emeryturę można otrzymać w państwie, w którym jest się ubezpieczonym co najmniej rok, a łączny staż pracy jest wystarczający do uzyskania emerytury w tym kraju. Należy pamiętać o spełnieniu dwóch podstawowych warunków w celu otrzymania świadczeń emerytalnych również z Wielkiej Brytanii:

Lata kwalifikujące to takie, w których osiągnięte przychody były wystarczająco wysokie, aby płacić  National Insurance Contributions (NICs) lub pracownik był legalnie zwolniony z płacenia tychże składek. Minimalne przychody w roku 2009-2010 dla osób zatrudnionych na kontrakcie (w tym umowa o pracę) wynoszą £4940, natomiast dla osób samozatrudnionych minimum wynosi £5075.

Dla osób, którym uprawnienia do emerytury ustalone zostały na podstawie łączonych okresów ubezpieczenia, ich wysokość obliczana jest z uwzględnieniem proporcji długości okresów ubezpieczenia przebytych w danym państwie członkowskim w stosunku do sumy długości okresów ubezpieczenia przebytych we wszystkich państwach członkowskich.

Osoba posiadająca okresy ubezpieczenia w kilku państwach składa wniosek w instytucji ubezpieczeniowej jednego z nich. Wniosek ten uruchamia automatycznie równoczesne rozpatrywanie go we wszystkich krajach członkowskich, w których osoba zainteresowana podlegała ubezpieczeniom społecznym. Data złożenia wniosku jest wiążąca dla instytucji wszystkich zainteresowanych państw Członkowskich.

Należy jednak pamiętać, że obecnie obowiązujące przepisy w dziedzinie ubezpieczeń społecznych będą się nieustannie zmieniać, więc nasza przyszła emerytura wymaga ciągłej kontroli i dopasowań do wciąż zmieniającego się rynku ubezpieczeń.