ZUS wyłapuje symulantów

Z najnowszych informacji wynika, że na stu chorych Polaków dziewięciu symuluje chorobę. To rozwiązanie staje się coraz bardziej ryzykowne, gdyż dzięki donosom na takich „chorych” pracowników, kontrolerzy ZUS-u nie mają trudności z udowodnieniem im kłamstwa.

Na podstawie badań ustalono, iż w pierwszym kwartale tego roku komisje orzekające Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wycofały świadczenia zdrowotne w kwocie 39 mln zł. W porównaniu z tym samym okresem w 2008 r. kwota ta jest dwukrotnie większa. Powody, dla których pracownik decyduje się na fikcyjną chorobę są różne. Najczęściej takie osoby chcą uniknąć zwolnienia z pracy. Są i tacy, którzy przedstawiają wyłudzone L4, by móc wykonać inną pracę lub przeprowadzić remont domu. Firmy, przekonane o uciekaniu ich pracowników na zwolnienie, mogą złożyć donos do ZUS-u. Konsekwencją tego jest działanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych mające na celu zweryfikowanie, czy dana osoba rzeczywiście choruje. Podczas takich kontroli  ZUS niejednokrotnie ujawniał symulacje pracowników.
Dodatkowo premier, zaniepokojony rosnącymi wydatkami na zasiłki chorobowe, zarządził w tamtym roku wzmożone kontrole. Powstaje pytanie: czy warto uciekać się do naginania prawa czy kłamstwa, by osiągnąć zamierzone korzyści? Co, jeśli ZUS udowodni nam symulację?

Okazuje się, że ciągle mało osób zdaje sobie sprawę, że są inne możliwości uzyskania świadczeń lub ograniczenia składek, bez konieczności oszukiwania ZUS-u. Alternatywne rozwiązanie m.in. dla przedsiębiorców gwarantuje nam Unia Europejska. Od czasu wstąpienia Polski do Wspólnoty istnieje możliwość swobodnego przemieszczania się, a także podejmowania pracy w wybranym kraju członkowskim. Towarzyszą temu dodatkowe gwarancje w dziedzinie zabezpieczenia społecznego.

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE L 200 z 07.06.2004 r.). Uchyla ono przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 z 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. WE L 149 z 05.07.1971 r. ze zm.) z wyjątkiem przypadków określonych w art. 87 ust. 8 oraz w art. 90 ust. 1 rozporządzenia 883/2004.

Osoby, które prowadzą samodzielną działalność w Polsce, a także są zatrudnione w innym państwie członkowskim, objęte są ustawodawstwem państwa, w którym wykonują pracę najemną. Wówczas nie ma już zastosowania polskie ustawodawstwo. Jest to rozwiązanie zgodne z prawem, bez konieczności uciekania się do mało opłacalnych i ryzykownych prób oszukania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.